Wprowadzane zasady a wiek dziecka

Dylematem wielu rodziców jest pytanie, jakie zasady wprowadzać, by zbytnio dziecka nie ograniczać i nie tłamsić jego indywidualności, ale też nie pozwalać mu na całkowitą samowolkę?

 

I etap

Na początku życia dziecka najważniejsze jest właściwe odczytywanie potrzeb dziecka i ich szybkie zaspokajanie. Akceptacja, okazywanie miłości i zapewnienie bliskości nie oznacza jednak braku granic. Już w pierwszym roku życia dziecka należy stopniowo wprowadzać zasady. Początkowo dotyczą one głównie bezpieczeństwa dziecka. Granica między „wolno” a „nie wolno” to granica między tym, co bezpieczne, a co zagrażające dziecku. Dziecko najlepiej wtedy reaguje na stanowczy ton i krótki komunikat rodzica. To jeszcze nie czas na długie wyjaśnienia. Każde właściwe zachowanie warto nagrodzić okazaniem czułości.

 

II etap

W okresie tzw. buntu dwulatka zasady bezpieczeństwa nadal stanowią główne wytyczne stawianych granic, zmienia się jednak sposób ich wprowadzania, gdyż dziecko przejawia typowy dla tego okresu negatywizm. Sposobem na zminimalizowanie oporu może być danie możliwości wyboru – na razie ograniczonego, np.: Założysz czerwone czy zielone spodnie?, Zjesz jabłko czy banana? – ale zawsze jest to wybór między tym, na co rodzic zezwala. W tym okresie zdarzają się też dziecku wybuchy złości manifestowane krzykiem, tupaniem czy rzucaniem się na ziemię. Takie zachowania należy przyjąć ze spokojem, pokazać dziecku, że nic takim zachowaniem nie osiągnie, a gdy tylko się uspokoi, nagrodzić go swoją uwagą. Najgorzej, gdy zachowując się w ten sposób dziecko zyskuje to, co chce, gdyż wtedy rodzic swoją postawą daje dziecku informację, że jego zachowanie jest skuteczne.

 

III etap

W wieku przedszkolnym coraz większe znaczenie nabierają zasady w relacjach z innymi. Należy wpajać dziecku obowiązujące normy zachowania wśród innych. Na złe zachowanie reagować spokojnie, ale stanowczo – przerywając je i wyciągając wobec dziecka ustalone konsekwencje. Gdy malec się uspokoi, trzeba z nim porozmawiać i wyjaśnić, że jego postępowanie rani innych i sprawia im ból.

 

 

Niezależnie od wieku, zasady i ograniczenia powinny być wprowadzane w atmosferze miłości

i akceptacji, a ich celem powinno być wspieranie rozwoju młodego człowieka.